سماع در فرقه نوربخشیه

در فرقه نوربخشیه اهمیت بسیاری به سماع داده می شود.

جواد نوربخش در کتاب خود می نویسد:

«عالم ملکوت عالم حسن و جمال است و هرجا حسن و جمال است تناسب است، و یا بهتر بگوییم هرچه موزون است از تناسب مایه دارد و بنابراین نموداری از عالم ملکوت است. این است که سماع راهی به سوی ملکوت اعلی دارد و استماع اشعار و نغمه‌های موزون دلهای صوفیان را … متوجه بارگاه ملکوتی می‌سازد و کوه هستی آنان را به مدد انوار حق متلاشی می‌کند و راه را بر عاشق صادق هموار می‌گرداند… صوفی چون بی خویش گردد… گاهی بر موجِ تُند خیز سماع نشیند و بد مستی کند، و زمانی در دریای فنا ترک هستی .

در خرابات، ص42

وی در دیوان اشعار خود چنین می سراید: 

سماع صوفیان از عشق یار است —– که دلهاشان ز شوقش بی قرار است

اگر مست حقی برخیز و کف زن —– بکوبان پایی و دستی به دف زن

رها کن عقل دوراندیش و بر خیز —– زِخود بگذر به سرمستان در آویز

که این حال و هوای صادقان است —– پر از شور و نوای عاشقان است

کنون بزم سماع است و دف و نی —– برآور نعرهٔ هیهای و هی هی

مگر ما و منت گردد فراموش —– روی در بحر وحدت مست و مدهوش

شوی از خود تهی با اویی و او —– کنی حق حق، زنی مستانه هو هو

در خرابات، ص163

 

فیلمی از سماع مختلط در فرقه نوربخشیه 

 

مجالس سماع فرقه نوربخشیه

 

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *